STUURLOOS 1490-1547

Gedicht
Ik voel tussen de wind en de rotsen
van deze hoge zee mijn scheepje kraken.
en reddeloos lijk ik op drift te raken
terwijl de golven over,T dek heen klotsen..

De dood doofde in een keer met een trotse
haal van zijn hand mijn helder lichtend baken,
en zee en storm en nacht en ontij maken
dat angst en vrees hard op mijn bootje botste.

Ik ben niet bang voor ’t zingen der Sirenen
noch voor een schipbreuk op de woeste baren ,
maar wel voor het fijt dat ik zonder degene

Die mij de weg wees, stuurloos door moet varen ”
hij die mijn leven luwte heeft geschonken
ligt nu helaas diep in de dood verzonken.

Advertenties

Eén reactie op “STUURLOOS 1490-1547

Volgens mij is het zo duidelijk..

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s